Jongetjes richten al lachend een ravage aan in dorp door vuurwerk

Het is bijna oudjaar. Het jongetje heeft kerstvakantie en heeft van zijn vader een lading vuurwerk gekregen. Hij heeft een tas vol met lawinepijlen, strikers en rotjes. Er zit wat illegaal spul bij dat zijn vader op de kop heeft getikt in Belgie. Zijn moeder had nog wel wat bezwaar gehad. Of ze dat wel moesten doen, maar zijn vader vond dat het op die leeftijd er nou eenmaal bij hoorde. Het jongetje is bijna 12 jaar en zit in het laatste jaar van de basisschool. Nu is hij op weg naar zijn vriendjes toe, want vuurwerk steek je niet alleen af, dat doe je samen. Wanneer ze met zijn drieën zijn beginnen ze met een aantal rotjes, maar al snel willen ze ook de strikers en de lawinepijlen gaan uitproberen.

Ze lopen een klein steegje in, waar ze tussen een aantal rijtjeshuizen doorgaan. De tuinen van de mensen worden afgeschermd met schuurtjes, heggen en poortdeuren. Het jongetje pakt een striker en kijkt de andere twee aan. Ze weten dat ze moeten gaan rennen, zodra hij de geluidsbom heeft aangestreken. Hij knikt, werpt de striker over een schuurtje heen. Snel maken de drie vaart en horen nog een flinke knal. Zodra ze hijgend het steegje uit komen gerend, zegt het jongetje: “Zo, dat was een knal. Hoorde je die hee. Die mensen moeten zich kapot zijn geschrokken.” Ze lachen en lopen door.