Posts tonen met het label Wielrennen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Wielrennen. Alle posts tonen

zaterdag 3 september 2016

Een open brief aan de NOS: vol met complimenten na kritiek

Beste NOS, beste Maarten en Herbert,

Begin van het jaar ben ik niet zo aardig voor jullie geweest. Niet tegen jou overigens Herbert, want toen zat Joris van den Berg op jouw plek, maar toch. Ik verweet de commentatoren van de NOS te weinig enthousiasme te brengen bij een historische Nederlandse overwinning bij het wielrennen. Woutje Poels won Luik – Bastenaken- Luik, maar ik miste euforie bij de commentatoren.

Nu zijn we bijna aan het einde van het wielerseizoen. De laatste grote ronde, La Vuelta, wordt verreden. Eerlijk is eerlijk, jullie hebben dankzij onze Nederlandse renners flink kunnen oefenen, maar daarom moet ik jullie niet minder complimenteren. Toen ik zaterdagmiddag naar de NOS zat te kijken en Robert Gesink stevende af op de zege in de koninginnenrit, waren jullie geweldig.

Nou, moet ik eerlijk bekennen dat ik het commentaar natuurlijk pas weer zag in de herhaling. Op het moment zelf was ik veel te druk bezig om de Condor van Varsseveld zelf aan te moedigen. Om uiteindelijk in een orgastisch ‘jahaaahaaa’ te eindigen. Echter verschilde mijn enthousiasme in dit geval amper met die van jullie. We dachten allebei: ‘hij gaat te vroeg’, we waren allebei euforisch toen er een gaatje was en we gingen uit ons dak toen hij gewonnen had.

Daarom wil ik eigenlijk maar één ding tegen jullie zeggen. Bedankt! Bedankt voor dit geweldige verslag. Bedankt voor de beleving. Naast de winst van Gesink brachten jullie de strijd tussen Quintana en Froome ook geweldig. Duidden jullie de aanval van Yates op juiste wijze en zagen wat voor strijd Alberto Contador moest leveren.

Dan rest mij nog een ding. Mart, hoe erg ik je ook waardeer. Herbert Dijkstra en Maarten Ducrot hebben mij jou vandaag geen seconde doen missen. Al verlang ik nu wel naar een wieleravondprogramma. Dus mocht je niks te doen hebben, zet in Frankrijk even een tafel neer, pak een goed glas wijn, vraag Dalida en de wielerdag is helemaal compleet.

dinsdag 26 april 2016

Een open brief aan de NOS, Joris en Maarten over verslag Luik-Bastenaken-Luik

Beste NOS en in het bijzonder Joris en Maarten,

Met genoegen heb ik afgelopen zondag naar de wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik gekeken. Het is de oudste monumentale koers die er te winnen valt en met de heroïsche constellatie van het weer en de nieuwe kasseienstrook omhoog vlak voor het einde, was het een race om op te peuzelen voor de wielergastronoom.  Zeker vanwege de dappere overwinnaar Woutje, tegenwoordig Wout, Poels. Op het moment van victorie was ik een moment in extase, terwijl ik naar de beeldbuis blèrde: ,,Kom op Woutje! Doe het! Ja Woutje! Pak ze. Ja, ja, jaaa!” Om vervolgens met mijn armen in de lucht een vreugdedans te doen door mijn woonkamer.

Daardoor miste ik het volgende:
Joris: ,,Wout Poels gaat op 500 meter van de streep versnellen, want hij weet dat er druk van achteruit komt.”
Maarten: ,,Albasini is goed hoor!”
Joris: ,,Albasini gaat mee, Costa heeft problemen, Sánchez volgt alleen maar. De Katusha-renner komt er niet meer bij. Poels op kop. Hij zit bij de beste vier. Gaan deze vier sprinten voor de overwinning?”
Maarten: ,,Albasini is een gevaarlijke klant, want hij is het beste. Daar gaat Bardet nog een keer in de aanval, denk ik. Namens Giant.”
Joris:  ,,Barguil”
Maarten: ,,Of, dan is het Barguil, Bardet is van AG2R. Vier man bij elkaar.”
Joris:,,Mollema, boven in beeld, gaat niet mee. Een andere Nederlander wel, in het zwart, Wout Poels. Die bocht, de bocht van Daniel Martin.”
Maarten: ,,Costa is gevaarlijk!”
Joris op kalme en vertellende toon: ,,Poels trekt de sprint aan. Is uitstekend aan dit seizoen begonnen. Is uitstekend bezig. Hij heeft zichzelf leren kennen, hij is anders gaan fietsen. Hij heeft leren winnen in één keer in dat Sky-shirt. Er is overtuiging bij Wout Poels.”
Maarten enthousiast: ,,Daar komt Albasini!!”
Joris: ,,Maar Albasini komt, of komt Albasini niet.”
Maarten: ,,Nee!! Hij haalt het.”
Eindelijk enthousiasme bij Joris: ,,Poels wint Luik-Bastenaken-Luik!”
Terug naar een kalmere toon: ,,En treedt in de voetsporen van Steven Rooks en Adrie van der Poel. Wat een grandioze overwinning van Wout Poels. Wat een slim gereden wedstrijd. Hij legt ze er allemaal op door heel alert te reageren op die laatste steile klim, toen er drie van door gingen. Poels ging mee en pakt ze vervolgens in de sprint. Fantastische overwinning.”

Doordat ik ontelbare keren het fragment terug heb gekeken, om wederom te genieten van het bravourestuk van die pieterige Limburgse Wout, heb ik dit later wel meegekregen. En hoe vaker ik het fragment terugkeek, des te meer begon mij het commentaar op te vallen. Natuurlijk we missen Mart, maar als een dinosaurus uitsterft, is er altijd weer een nieuw beest die de grootste is. Echter wat mij het meest tegen de borst stuitte, was het gebrek van enthousiasme van Maarten Ducrot en vooral Joris van den Berg. Het verslag was niet slecht, voor een samenvatting waarvan we de uitslag al wisten waarschijnlijk uitstekend, maar het paste niet bij het moment.

De overwinning van Wout Poels was historisch. Het was een memorabele koers, na 28 jaar weer een Nederlandse overwinning en het verhaal van de triomfator was schoner dan Oscar-winnende Hollywood-films. Toch waren er geen overslaande stemmen van hoop en vertwijfeling. De begeestering was zelfs nog even groter toen Albasini er bijna over heen ging. Op de streep toen Poels zijn armen naar de hemel hief, was er bij Joris even een verhoging in het volume. Maarten horen we, denk ik, op de achtergrond nog applaudisseren.

Ik snap het niet. Als je van beroep wielercommentator bent, betekent het neem ik aan dat je veel met de wielersport hebt. Je volgt het op de voet en weet van het belang van de grote voorjaarsklassiekers. Ook ben je op de hoogte van het wielerklimaat waar we uitkomen. De laatste jaren krabbelen we met overwinningen langzaam op uit de dip waar het Nederlandse wielrennen lange tijd in heeft gezeten. De kans alleen al dat Poels Luik-Bastenaken-Luik gaat winnen, is reden genoeg om à la Jack van Gelder ten tijde van die goal van Dennis Bergkamp in kreunen uit te barsten. Laat de kijker het orgasme voelen, dat je als wielerliefhebber krijgt bij een Nederlandse overwinning in wellicht de grootste ééndagswedstrijd ter wereld. Doe het!

Zondag was de dag dat we een nieuwe Nederlandse wielerheld kregen. Het was ook de mogelijkheid dat we een Hans van Zetten van de wielersport kregen, die kans werd niet verzilverd. Maar hij zal wederom komen. Tom Dumoulin, Wout Poels of misschien wel Sam Oomen zullen weer overwinnen. En ik hoop dat jullie, Maarten en Joris, het enthousiasme van de kijker ook zullen ervaren in het commentaarhokje. Juichen, zoals een Feyenoord-supporter juicht voor een prijs als de KNVB-beker. Dan zal niemand meer de volgende dag zeggen: ‘Ik mis Mart Smeets.’

Succes jongens en hopelijk tot snel bij het volgende Nederlandse succes!

zondag 8 maart 2015

Meer dan Omloop laat Strade Bianche het verlangen opdoemen naar de aprilmaand

Het is begin maart. Sven Kramer rijdt nog wat rondjes om weer eens als wereldkampioen te worden gehuldigd. Ondertussen komt er bij een groep mensen weer een bloedsomloop op gang. Het hart dat even in een winterslaap heeft gezeten, zal snel weer verhoogd gaan kloppen. Op tv komen eind februari de eerste beelden door van Omloop het Nieuwsblad. Het begint al een beetje weer te prikkelen. Het bloed stroomt langzaam weer de benen in. Voorzichtig wordt er naar het bierbuikje gekeken en dan naar een schuur of oud kamertje toegelopen. Daar hangt een fiets, die binnenkort weer bestuurd gaat worden.

Maar het is nog koud en het seizoen is nog vroeg. Afgelopen zaterdag zonden de Belgen Strade Bianche uit. Een wielerkoers door Toscane over onverharde grind- en zandwegen. Een finish bergop over Italiaanse mattones, waarover de renners heen stuiteren naar eeuwige roem. Alle klassiekercoureurs met enig grandeur waren aanwezig. Nog meer dan Omloop laat deze nieuwe klassieker het verlangen opdoemen naar de aprilmaand. De periode waarin achtereenvolgend de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Amstel Gold Race en Luik-Bastenaken-Luik plaatsvinden.

De minnaar van het fietsspel raakt in een extase bij de aanblik van deze koersen. Bij de eerste straaltjes zon door de ramen en de verwachting van mooi weer wordt daarom wederom naar de racefiets gesneld. Even is de verzorging van het liefdeskind niet optimaal geweest. Maar al snel is het tijd voor een grondige check-up. Alles moet eerst schoon gemaakt worden, de banden worden gecontroleerd en waar nodig vervangen. Dan de piepjes en de kraakjes beluisteren. De nachtmerrie van een hobbyist maar waarschijnlijk ook de professional is het ritmisch tikken bij het rondtrappen van de pedalen.

Wanneer deze keuring afgerond is, dan is het tijd voor de eerste meters van het jaar. Het wielerseizoen is weer geopend.

zondag 13 april 2014

Een stoffige Niki Terpstra raast in het Velodrome naar de armen van zijn vrouw

http://images16.knack.be/images/resized/400/059/195/712/6/500_0_KEEP_RATIO_SHRINK_CENTER_FFFFFF/image/Niki-Terpstra-wint-Parijs-Roubaix.jpgEr raast stof door het Velodrome. Stof dat van grote kampioenen af komt. Kampioenen als Sir Bradley Wiggins, Fabian Cancellara en Tom Boonen. Het is stof dat er niet meer toe doet. Tijdens de vele kasseienstroken worden fiets, kleding, lichaam en helm bedolven eronder. Stof dat er wel toe doet, is enkele tellen eerder over het Velodrome geraasd. De eigenaar hiervan staat in de armen van zijn vrouw. Toen hij de streep passeerde gooide hij een arm in lucht. Om vervolgens zijn laatste krachten bij elkaar te pakken en met twee armen omhoog te juichen. Zijn naam Niki Terpstra.

Niki Terpstra wint Parijs-Roubaix. De wielerklassieker van het jaar. Samen met de Ronde van Vlaanderen de meest begeerde wielerwedstrijd om te winnen. Het is zijn favoriete koers. Een koers die wordt gesierd door kasseien. Stroken waar normale mensen van hun fiets afstappen, waar sommigen zelfs hun auto niet overheen durven te laten rijden. Waar de Ronde van Vlaanderen afgrijzen opwekte door de vele valpartijen, was de spanning en sensatie meester in Parijs-Roubaix. Een koers waarbij de laatste 80 kilometer telkens de kansen anders verdeeld werden.

Ploeggenoot van Terpstra Tom Boonen was naar de vroege vlucht toegereden. Samen met hen dacht hij zijn kansen te vergroten. Echter herkende de renners het gevaar van de Belg en besloten niet te helpen. Vervolgens was het de meester van het wielerspel Peter Sagan die voor zijn kansen ging. Doordat hij ook angst heeft voor de kasseien, omdat hij weet dat de Belgische kasseienvreter Sepp Vanmarcke en veelwinnaar Fabian Cancellara hier in het voordeel zijn, besloot hij hiervoor te demarreren. Dit bracht hem uiteindelijk in het groepje dat om de prijzen zou gaan rijden. Een groepje dat verder bestond uit, Vanmarcke, Cancellara, Stybar en Degenkolb.

Echter was er toen niet rekening gehouden met voormalig Tour-winaar Sir Bradley Wiggins. Als een ware Britse veldheer sloot hij een bondgenootschap met Omega-renners Niki Terpstra en Tom Boonen. Daarnaast had hij een eigen Britse ridder aan zijn zijde in de vorm van Olympisch Kampioen Geraint Thomas. Deze vier snelde als een Franse TGV naar de kop toe. Even had toen iedereen elkaar in de houdgreep, maar een brutaal jochie bedacht dat hij er beter voor kon gaan rijden. Waar iedereen gesloopt was, besloot Niki Terpstra zijn benen nog wat extra pijn te doen. Achter hem werd er wat stof uitgehoest en lucht gehapt, maar niemand kon nog iets.

We weten wat Terpstra in de laatste kilometers gedacht heeft.” Ik keek vooruit, zag niets, ik dacht niet na, ik fietste gewoon. Ik had in m'n benen pijn, maar ja, ik wou de snelste zijn. Ze halen me nooit meer in, ik dacht: verdomd, ik win.” Dit was zijn commentaar na afloop van Dwars door Vlaanderen, toen hij een songtekst van Henny Vrienten en Herman Brood oplepelde. Vandaag zou hij opnieuw deze worden kunnen zeggen. Een legendarische en heroïsche zege in het Velodrome van Roubaix. Servais Knaven was de laatste Nederlander, maar vandaag won Terpstra zijn eerste Parijs Roubaix. Ik kan het bijna nog steeds niet geloven.

donderdag 12 april 2012

‎"Boonen is grote broer van 15 die gaat armpje drukken met zijn broertje van 9."

Een eerder blog geschreven op 8 april 2012

Het is eerste paasdag. Na een avondje flink doorhalen, word ik begin van de middag wakker. Een ding weet ik dan al. Het is koers. Ik maak mijn broodjes klaar en zorg dat ik voor de TV zit als de renners het bos in gaan. Over welke koers ik het heb, Parijs-Roubaix natuurlijk.

Ik plof neer op de bank. De renners stuiven op en zetten nog even aan om goed geplaatst te zitten. Het bos. Het is een strook met verradelijke kasseien. Jaarlijks komen er verschillende lichaamsdelen in aanraking met het asfalt. Ook dit jaar weer. De kopgroep van 12 man is er nog nauwelijks of er zijn er al vijf gevallen. Eentje op zijn hoofd, de ander in een hek.



Maar deze mannen zijn bikkels en stappen gewoon weer op. Niet dat ze nog van enige betekenis zijn. Ook de mannen die nog wel in de kopgroep zaten, speelden geen rol meer. Met nog zo een 60 kilometer te gaan vond het team van Boonen het namelijk wel welletjes. Samen met Terpstra springt hij er tussenuit.

Nikki Terpstra gaat nog even mee. Maar als hij in het wiel van de TGV die Boonen heet zit, begint het roepen om zijn moeder al snel. Boonen raast over kasseienstroken alsof hij dit dagelijks doet. Geen moment van pijn. Hij neemt een houding alsof hij in zijn relaxstoel zit. Achter hem kunnen ze alleen huilen en nog harder huilen.

Boonen is de grote broer van 15 die gaat armpje drukken met zijn broertje van 9. Zoveel sterker. De kilometers worden kleiner, terwijl zijn voorsprong alleen maar groeit. Veelvraat in het veldrijden Lars Boom probeert nog wat, maar kan ook niet in de buurt komen. Boonen wint met zoveel overmacht dat we nu weten dat een paaswonder wel degelijk bestaat.