Ik voel me sinds enige tijd een beetje schuldig. Ik voel me schuldig over de natuur. Allereerst heb ik er een dusdanige gebrekkige kennis van dat ik mij er zelfs een beetje voor schaam. Maar er is meer dan dat. Ik voel me ook schuldig tegenover een klein zwart vogeltje. Ik herinner hem vooral uit mijn jeugd. Dit vogeltje gaf mij soms geluksmomentjes. Wat voor vogeltje het is, ik heb geen idee.
Maar dit onbekende zwarte vogeltje uit mijn jeugd wordt de laatste maanden verwaarloosd. Ik zal uitleggen waarom. Vroeger aten wij sesam volkorenbrood. Dit had van die kleine pitjes, die altijd op het tafelkleed bleven liggen. Dit tafelkleed klopten we dan altijd buiten uit. Vervolgens was het wachten op het kleine zwarte vogeltje. Deze pikte dan met zijn gele snaveltje de pitjes op. Ik vind het een mooi idee. Dat vogeltje rekende erop dat wij de pitjes zouden strooien. Hij leefde van onze restjes. Een soort natuur in het klein. Maar deze natuur is nu ontregeld.
