Meisjeslach

Het is kerst dus laat ik het eens over de liefde hebben. Ik word niet zo snel verliefd. Maar ik word toch razendsnel verliefd. Het is een onomkeerbaar proces. Wanneer ik een meisje zie lachen, ben ik verliefd. Ik ben verliefd op een meisjeslach. Zodra ze even niet lachen, is vaak de verliefdheid snel weer voorbij.

Je moet er eens op gaan letten. In een meisjeslach zit vrijwel alles. Ze gaan twinkelen in hun ogen. Ik denk nu even aan een meisje waarvan ik haar lach prachtig vind. Haar mooie groene ogen krijgen een twinkeling. Ze worden wat kleiner, maar blijven groot genoeg om in te kunnen verdrinken. Er verschijnen kleine gelukzalige streepjes rond diezelfde ogen.

Ze krijgt ook wangetjes. Van die lieve wangetjes. Wanneer ik die zie wil ik een meisje altijd knuffelen. Ik hou van wangetjes. Bijna net zo erg als de meisjeslach. Maar echte wangetjes ontstaan alleen bij een meisjeslach. Ook de omhoog getrokken mondhoeken. Die maken het geheel af.

Meisjes met grote ogen en een meisjeslach. Het zijn de mooiste meisjes. Tegenwoordig zie je ook veel meisjes met het tegenovergestelde van een meisjeslach, een vast boos kijkend gezicht. Alsof ze altijd alle ellende van de wereld moeten dragen. Deze meisjes wil ik niet kennen. Op dit moment wil ik vooral het meisje met de groene twinkelende ogen en de meisjeslach beter leren kennen.

Ik hoop dat hij een fijn kerstmaal heeft bij zijn nieuwe gezin

Ik voel me sinds enige tijd een beetje schuldig. Ik voel me schuldig over de natuur. Allereerst heb ik er een dusdanige gebrekkige kennis van dat ik mij er zelfs een beetje voor schaam. Maar er is meer dan dat. Ik voel me ook schuldig tegenover een klein zwart vogeltje. Ik herinner hem vooral uit mijn jeugd. Dit vogeltje gaf mij soms geluksmomentjes. Wat voor vogeltje het is, ik heb geen idee.

Maar dit onbekende zwarte vogeltje uit mijn jeugd wordt de laatste maanden verwaarloosd. Ik zal uitleggen waarom. Vroeger aten wij sesam volkorenbrood. Dit had van die kleine pitjes, die altijd op het tafelkleed bleven liggen. Dit tafelkleed klopten we dan altijd buiten uit. Vervolgens was het wachten op het kleine zwarte vogeltje. Deze pikte dan met zijn gele snaveltje de pitjes op. Ik vind het een mooi idee. Dat vogeltje rekende erop dat wij de pitjes zouden strooien. Hij leefde van onze restjes. Een soort natuur in het klein. Maar deze natuur is nu ontregeld.