De schoonheid van de Olympische Spelen in een top vijf

De Olympische Spelen zijn bijna ten einde. Tijd voor een terugblik van wat we hebben gezien. Er zijn veel sporten te zien geweest in Sotsji. De een nog net iets mooier dan de ander. En over de schoonheid van sport daar wil ik het nou net even over hebben. Het lijkt soms wel of je naar een schoonheidswedstrijd zit te kijken
tijdens de winterspelen. Soms zijn de atletes mooier dan de modellen die ze bij Victoria’s Secret gebruiken. Ik ben er in de afgelopen twee weken achter gekomen dat wanneer je een snowboard of ski’s gebruikt om je voort te bewegen, dit vaak een goede uitwerking heeft voor je uiterlijk. Daarom heb ik een medailleklassement gemaakt. Wie verdienden goud, zilver en brons op de spelen en wie viel er net buiten.

Nummer 5: Silje Norendal

Snowboarden is een mooie sport, wellicht slecht voor je knieën, maar er loopt veel moois rond. Zo ook de 20-jarige Silje Norendal. Zij deed mee aan de slopestyle. Met een vierde plek in haar halve finale bereikte ze de finale, waardoor er nog een moment was om van haar te genieten. Hier ging het echter mis voor haar en moest ze tevreden zijn met een elfde plaats. Toch hoeft de Noorse Silje zich geen zorgen te maken. Met reclames zou ze haar prachtige Olympische deelname te gelde kunnen maken. Ook heeft ze met haar leeftijd van 20 jaar nog een prachtige toekomst voor zich. Ze kan ook uit de voeten op de onderdelen halfpipe en boardercross, dus wellicht als we vier jaar wachten dat we nog heel veel van haar gaan horen. Silje Norendal.

Nummer 4: Justine Dufour-Lapointe
Sport en mooie vrouwen zijn leuk. Maar als de mooie vrouwen in de sport ook nog zusjes zijn, dan wordt het helemaal genieten geblazen. Samen met haar zussen Chloe en Maxime kwam Justine Dufour-Lapointe uit op het freestyleski onderdeel moguls. Met haar 19 jaar was ze ook nog de jongste van het stel, maar ook de allerbeste. Ze won vlak voor haar zus Chloe en bij de ceremonie volgde misschien wel de mooiste beelden van de Olympische Spelen in Sotsji. De tranen die Justine huilde waren pareltjes die naar beneden dwarrelden uit haar prachtige ogen over haar alle even zo mooie wangen. Justine Dufour-Lapointe slechts negentien jaar, olympisch kampioen en uitermate knap.

Nummer 3: Anna Fenninger
Alpineskiën is een prachtige sport, door de snelheid is de spanningsboog precies goed en wanneer de vrouwen beneden zijn en hun helm af doen, zie je ook nog eens de prachtigste koppies voorbij komen. Van deze vrouw ben ik een beetje fan. Met haar stralende lach veroverde ze goud en zilver op deze Olympische Spelen. Bij de Super G was ze de allerbeste en op de reuzenslalom moest ze alleen Tina Maze voor haar dulden. Met haar 24-jaar heeft deze Oostenrijkse nog een prachtige toekomst en ik hoop dat we haar nog veel gaan zien lachen op de skipiste: Anna Fenninger.

Nummer 2: Hege Bøkko
Elke man heeft denk ik wel een zwak voor Hege. Ze is het kleine zusje van Håvard Bøkko, maar ook het knappe zusje van hem. Helaas mochten we deze spelen niet zoveel genieten van de nog maar 22-jarige Noorse schone. Op haar 1500 meter op de schaats werd ze 33^e. Met de ploegenachtervolging ging het voor Hege al niet veel beter, haar team werd in de kwartfinale uitgeschakeld en ze had het moeilijk. Wellicht is het voor Hege een optie dat ze zich toelegt op een andere sport: skeeleren. En als ze dit net zo ontbloot doet als op de foto hiernaast, dan weet ik zeker dat die sport olympisch is op de zomerspelen.


Nummer 1: Lara Gut 
Een 22-jarig meisje uit Zwitserland liet mijn ogen uit mijn oogkassen vallen deze winterspelen. Tijdens het alpineskiën kwam ze telkens prachtig bewegend naar beneden zijlen. Eenmaal zo goed dat ze er een bronzen medaille voor kreeg. Veel te weinig naar mijn mening. Lara Gut verdient veel meer dan dat. Zij is de gouden medaille van de Olympische Spelen. Ze lacht en straalt en imponeert door zo onvoorstelbaar knap te zijn. Ik denk dat ik toch overweeg deze winter nog op wintersportvakantie te gaan naar Zwitserland. Ik weet niet of je in het plaatsje Sorengo lekker kan skiën, maar daar komt Lara vandaan. Het mooie van Lara is ook dat ze begrijpt waar het om gaat. Dit was een lijstje met een knipoog. Tot over twee jaar Olympische Spelen.

Radio column: Met dank aan onze zware delegatie

Het is de beurt aan het NOC*NSF om een statement te maken voor homorechten

Nederland is politiek dood. Belangen worden niet langer behartig, maar traditie en sport zijn van belang. Bijzaken die voor verbinding zorgen in de samenleving worden door de Nederlandse politiek als hoofdzaken gezien. Dit is de enige conclusie die je als fatsoenlijk denkend mens kan trekken naar aanleiding van de uitzending van de VARA Leve Sotsji. Minister Jet Bussemaker heeft in het programma mijn vertrouwen in dit kabinet tot een minimum laten dalen. De manier hoe zij een discussie uit de weg gaat is even bewonderenswaardig als schokkend. Ze verdedigt een verwerpelijk besluit met het grootste gemak door alles te ontkennen. De reden dat wij een grote delegatie naar Sotsji toesturen, is natuurlijk vanwege het economisch belang. Nu verschillende homo-organisaties moeite hebben met deze delegatie, is opeens de steun voor de sporters belangrijk. Dat de premier, de koning, de koningin en de minister van sport onze sporters toejuichen, is belangrijker dan dat er in Rusland mensen worden afgetuigd vanwege hun seksuele geaardheid. Het is een schande om dit zo te verkopen. Zeker toen Olympisch Kampioen Johan Kenkhuis aangaf dat het een leuke bijkomstigheid is als er hoge mensen uit Nederland zijn, maar dat het niet heel belangrijk is. Opeens was volgens Jet Bussemaker het niet meer voor elke individuele sporter, maar werd de aanwezigheid vooral gewaardeerd door het NOC*NSF.

Voor een statement denk ik dat het NOC*NSF het ook wel zou waarderen als er een minder zware delegatie naar Sotsji vertrekt. Als we toch uit economische belangen naar Rusland gaan, had ik ook nog wel een ideetje gehad. Laat onze minister van financiën gaan, samen met zijn voorganger Jan Kees de Jager. Dan heb je twee mannen die de belangen kunnen verdedigen waarvan een al openlijk homoseksueel is. Helaas zal het niet zo ver komen. Waar we vroeger als land voorvechters waren voor een vrije wereld zijn we door de economische crisis onze eigen idealen aan het verloochenen. Wij gaan liever met een grote delegatie naar een land toe waar geld valt te halen, waarmee we op de koop toenemen dat we duizenden Nederlanders beledigen. Ons moraal is te koop en ik begrijp het ook nog, maar niet dat het zo verdedigd wordt. Wees eerlijk tegen ons. Zeg als Jet Bussemaker dat het sturen van een grote delegatie andere belangen dient. Maar verzin geen slechte smoezen. Een sporter begrijpt een statement van een land. Het is niet voor niks dat Barack Obama wel de Spelen aan zich voorbij laat gaan. Eigenlijk moeten wij als volk nu de politiek een keer laten vallen, zoals zij een  groot aantal van onze landgenoten laten vallen. Wellicht onbewust heeft Jet Bussemaker hier ruimte voor gemaakt.

Het NOC*NSF zou het namelijk op prijs stellen dat er een zware delegatie komt. Maar wat nou als deze organisatie bij monde van voorzitter André Bolhuis laat weten het te begrijpen dat Nederland in verband met de homorechten in Rusland een wat minder zware delegatie stuurt. Zo hou je de sporters uit de wind. Die hoeven geen statement te maken en kunnen zich volledig focussen op hun prestatie. Je geeft de politiek alle kans om de delegatie aan te passen of op hun bek te gaan tegenover het volk. Wellicht dat de premier dan thuis kan blijven en zich op het land kan richten dat uit een recessie opkruipt. Dat de leden van het koningshuis hun plek afstaan aan openlijk homoseksuele als statement. Wij als Nederlanders weer als voorvechters voor gelijke rechten voor iedereen. Als hetero, als homo, als lesbo, als transgender allemaal gelijk. Het  NOC*NSF kan dit doen. Zorgen dat ons land een statement maakt. André Bolhuis kan dit doen. Gebeurt dit? Of zal dit een utopie te zijn?

Mark Tuitert zoek het jaar 1994 op en wordt voor eeuwig mijn held!

Bron afbeelding: RTV Oost

Het is bijna vier jaar geleden toen ik op mijn verjaardag in spanning voor de TV zat. De Olympische Spelen waren in volle gang. De koningsafstand van het schaatsen stond op het programma. Niet te snel voorbij, maar ook niet meer dan twee minuten per rit. Shani Davis was op dat moment de topfavoriet. Mark Tuitert start zijn race. Hij opent met 23.5. Vervolgens rijdt hij een oplopend schema met rondjes 25.8, 27.1 en 29.0 en komt uit op een tijd van 1.45,57. Ik kijk mijn vader aan en zeg: “Dit is wel een erg goede tijd, hij kan hem wel eens hebben.” Er volgen nog een aantal slopende minuten, maar het verhaal mag bekend zijn: Mark Tuitert werd in Vancouver Olympisch kampioen.

Vanochtend lees ik wat in de krant en zie de naam van Mark Tuitert staan. Ik lees dat hij niet zeker is van zijn plek in Sotsji voor de Olympische Spelen van 2014. Opnieuw kijk ik mijn vader aan en spreek mijn irritatie hierover uit. Een groot kampioen als Mark Tuitert moet meer krediet krijgen, een man die op het juiste moment heeft gepiekt. Hij moet mogelijk wijken voor Koen Verweij, een schaatser die het team op de ploegenachtervolging compleet moet maken. Het maakt mij zelfs een beetje boos. Dat moet toch ook met een ander kunnen, waarom moet Tuitert hiervoor wijken? Ik blijft met mijn frustratie zitten met de wetenschap dat de 1500 meter vanavond wordt verreden.