#Prognose Wie winnen de medailles bij het schaatsen op Olympische Spelen?

Nog een paar dagen dan is het weer zo ver. Dan beginnen de Olympische Spelen. De grootste kans op medailles voor Nederland ligt natuurlijk bij het schaatsen. Ik heb de afgelopen vier jaar die sport op de voet gevolgd en vrijwel elke afstand gezien. Daarom hier een lijstje met potentiële podia voor alle onderdelen. Alleen bij de mass start heb ik enkel de winnaar, omdat de plekken daarachter een ware loterij is. Murashov staat onder voorbehoud op de 500 meter. Hij mag waarschijnlijk niet meedoen, maar vecht zijn uitsluiting alsnog aan.

Eerst een handig schema. Wanneer worden de afstanden verreden en wanneer maken we kans op een medaille:

En dit zijn de prognoses voor alle afstanden, doe er je voordeel mee! Kijk je op mobiel? Klik op de prognose en hij wordt vergroot.

* Ted Jan Bloemen staat oranje gekleurd, echter komt hij uit voor Canada.

Sven Kramer kan binnen no time bij Nederlandse top van het wielrennen horen

Er wordt een feestje gehouden in het Olympisch stadion. De Olympische Spelen zitten er net een week op en nu volgt een NK Sprint en een NK Allround. Voor deze gelegenheid is op initiatief van Rintje Ritsma het legendarische stadion omgetoverd tot ‘de coolste baan van Nederland’.  Wat een feestje had moeten worden, eindigt zo langzamerhand in een klein drama. Olympisch kampioenen Ireen Wüst en Stefan Groothuis vielen allebei en konden niet strijden voor nog een zege van een toernooi op hun palmares. Ronald Mulder moest door oververmoeidheid opgeven. Maar de grootste smet over de toernooien was de diskwalificatie van Sven Kramer.

Deze smet werd veroorzaakt door Jacques de Koning. Hij was de scheidsrechter en bepaalde dat Kramer een kickfinish had gemaakt. Onbegrijpelijk voor een man die zelf uit een schaatsfamilie komt. De woede van organisator Rintje Ritsma ten spijt, maar De Koning vond regels zijn regels. Vanuit de hele schaatswereld werd woedend gereageerd. Ireen Wüst wijdde zich aan een tweet over het voorval: “KNSB??Gaat ie wel lekker? Vanwege een kickfinsh @SvenKramer86 diskwalificeren? Terwijl hij een mega tijd van 6.32 rijd. kinderachtig #KPNNK”. Om dit statement bij te zetten, eindigde Wüst haar race waarin ze viel met een enorme kickfinish. Aan haar Olympische roomie en enige concurrent van Sven Kramer Koen Verweij was het dan weer de beurt dit op Twitter te zetten. 

Sprekend was ook dat het enige wat Kramer liet weten een retweet was van dat bericht. Ik kan begrijpen dat de schaatser die voor Nederland zoveel schaatsprijzen heeft gewonnen, er even helemaal klaar mee is. Ritsma gaf aan dat het hem niks zou verbazen als de Fries klaar was met het seizoen en Nederland niet zou vertegenwoordigen op het WK. Waar hij nu voor aangewezen moet worden. Ik ken het verhaal dat Kramer ooit zo boos was dat hij iets heeft geroepen als: ik ben helemaal klaar met dat schaatsen en ik ga wel fietsen. Dit zinnetje kwam bij mij weer boven na de woorden van Ritsma.

Sven Kramer was een verdienstelijk wielrenner. Ooit werd hij tweede bij het NK tijdrijden voor junioren, slecht voorbereid. Winnaar was destijds Robert Gesink. Ik zie het nog gebeuren dat Kramer er inderdaad voor kiest het schaatsen vaarwel te zeggen en lekker te gaan fietsen. Sterker nog dat hij zo tekeer gaat op die fiets dat hij binnen no time bij de Nederlandse top van het wielrennen kan horen. Een ding is zeker en dat is dat de 27-jarige Olympisch kampioen een topatleet is. Voor het Nederlandse schaatsen zou het een aderlating zijn, maar ja hebben ze het er zelf niet een beetje naar gemaakt, althans vooral Jacques de Koning natuurlijk.

Radio column: Morgen laat ik me opnemen in een psychiatrische inrichting

De schoonheid van de Olympische Spelen in een top vijf

De Olympische Spelen zijn bijna ten einde. Tijd voor een terugblik van wat we hebben gezien. Er zijn veel sporten te zien geweest in Sotsji. De een nog net iets mooier dan de ander. En over de schoonheid van sport daar wil ik het nou net even over hebben. Het lijkt soms wel of je naar een schoonheidswedstrijd zit te kijken
tijdens de winterspelen. Soms zijn de atletes mooier dan de modellen die ze bij Victoria’s Secret gebruiken. Ik ben er in de afgelopen twee weken achter gekomen dat wanneer je een snowboard of ski’s gebruikt om je voort te bewegen, dit vaak een goede uitwerking heeft voor je uiterlijk. Daarom heb ik een medailleklassement gemaakt. Wie verdienden goud, zilver en brons op de spelen en wie viel er net buiten.

Nummer 5: Silje Norendal

Snowboarden is een mooie sport, wellicht slecht voor je knieën, maar er loopt veel moois rond. Zo ook de 20-jarige Silje Norendal. Zij deed mee aan de slopestyle. Met een vierde plek in haar halve finale bereikte ze de finale, waardoor er nog een moment was om van haar te genieten. Hier ging het echter mis voor haar en moest ze tevreden zijn met een elfde plaats. Toch hoeft de Noorse Silje zich geen zorgen te maken. Met reclames zou ze haar prachtige Olympische deelname te gelde kunnen maken. Ook heeft ze met haar leeftijd van 20 jaar nog een prachtige toekomst voor zich. Ze kan ook uit de voeten op de onderdelen halfpipe en boardercross, dus wellicht als we vier jaar wachten dat we nog heel veel van haar gaan horen. Silje Norendal.

Nummer 4: Justine Dufour-Lapointe
Sport en mooie vrouwen zijn leuk. Maar als de mooie vrouwen in de sport ook nog zusjes zijn, dan wordt het helemaal genieten geblazen. Samen met haar zussen Chloe en Maxime kwam Justine Dufour-Lapointe uit op het freestyleski onderdeel moguls. Met haar 19 jaar was ze ook nog de jongste van het stel, maar ook de allerbeste. Ze won vlak voor haar zus Chloe en bij de ceremonie volgde misschien wel de mooiste beelden van de Olympische Spelen in Sotsji. De tranen die Justine huilde waren pareltjes die naar beneden dwarrelden uit haar prachtige ogen over haar alle even zo mooie wangen. Justine Dufour-Lapointe slechts negentien jaar, olympisch kampioen en uitermate knap.

Nummer 3: Anna Fenninger
Alpineskiën is een prachtige sport, door de snelheid is de spanningsboog precies goed en wanneer de vrouwen beneden zijn en hun helm af doen, zie je ook nog eens de prachtigste koppies voorbij komen. Van deze vrouw ben ik een beetje fan. Met haar stralende lach veroverde ze goud en zilver op deze Olympische Spelen. Bij de Super G was ze de allerbeste en op de reuzenslalom moest ze alleen Tina Maze voor haar dulden. Met haar 24-jaar heeft deze Oostenrijkse nog een prachtige toekomst en ik hoop dat we haar nog veel gaan zien lachen op de skipiste: Anna Fenninger.

Nummer 2: Hege Bøkko
Elke man heeft denk ik wel een zwak voor Hege. Ze is het kleine zusje van Håvard Bøkko, maar ook het knappe zusje van hem. Helaas mochten we deze spelen niet zoveel genieten van de nog maar 22-jarige Noorse schone. Op haar 1500 meter op de schaats werd ze 33^e. Met de ploegenachtervolging ging het voor Hege al niet veel beter, haar team werd in de kwartfinale uitgeschakeld en ze had het moeilijk. Wellicht is het voor Hege een optie dat ze zich toelegt op een andere sport: skeeleren. En als ze dit net zo ontbloot doet als op de foto hiernaast, dan weet ik zeker dat die sport olympisch is op de zomerspelen.


Nummer 1: Lara Gut 
Een 22-jarig meisje uit Zwitserland liet mijn ogen uit mijn oogkassen vallen deze winterspelen. Tijdens het alpineskiën kwam ze telkens prachtig bewegend naar beneden zijlen. Eenmaal zo goed dat ze er een bronzen medaille voor kreeg. Veel te weinig naar mijn mening. Lara Gut verdient veel meer dan dat. Zij is de gouden medaille van de Olympische Spelen. Ze lacht en straalt en imponeert door zo onvoorstelbaar knap te zijn. Ik denk dat ik toch overweeg deze winter nog op wintersportvakantie te gaan naar Zwitserland. Ik weet niet of je in het plaatsje Sorengo lekker kan skiën, maar daar komt Lara vandaan. Het mooie van Lara is ook dat ze begrijpt waar het om gaat. Dit was een lijstje met een knipoog. Tot over twee jaar Olympische Spelen.

Zilver is horen dat het meisje waar je verliefd op bent een relatie heeft met je beste vriend

Bron afbeelding: Zimbio

Drie maanden had ik vol mijn best gedaan. Ik was er helemaal klaar voor en dit was mijn laatste kans. In mijn geval gaat het om een tentamen en drie maanden. Koen Verweij heeft jaren getraind om op de Olympische Spelen te staan. Hij moet 1500 meter volle bak en kan alleen beloond worden met goud. Alles daaronder zou verlies zijn. Des te zuurder is het als je de race van je leven rijdt. Je doet eigenlijk alles goed. En wanneer je over de streep komt en je naar het scorebord kijkt, ziet dat je gedeeld de eerste tijd hebt. Het is wachten. De duizendste van een seconden gaan berekend worden. Dan wordt de uitslag bekend. Verloren. Goud verloren. Op drie fucking duizendsten. 

Verweij was woedend, ontroostbaar, radeloos en teleurgesteld. Woedend op de hele wereld, maar niemand specifiek. Die Pool heeft tenslotte ook niks fout gedaan. Ontroostbaar, omdat hij het niet meer kan veranderen en voor altijd tweede is geworden op drie fucking duizendsten. Vanwege dat verschil is hij ook radeloos en teleurgesteld, vooral doordat hij niet gewonnen heeft. Je gunt het niemand. Koen Verweij is dan ook nog misschien wel de meest sympathieke en vrolijke jongen van de Nederlandse ploeg. Om hem heen heeft hij iedereen goud zien winnen en nu was het zijn beurt. Het heeft niet zo mogen zijn.

Iedere student kent wel het gevoel van een 5,3. Ik zat in mijn laatste poging, als ik nu het vak niet zou halen, liep ik drie maanden vertraging op. Ik was goed voorbereid en had er ook een uitstekend gevoel over. De docent wil de cijfers niet via de mail bekend maken, dus moet ik naar de inzage. Die ga ik met vertrouwen tegemoet. Ik verwacht een zeven als het niet hoger. Wanneer ik het cijfer zie, bonst mijn hart en lijkt het alsof ik een klap van achter krijg: een 5,3. Een fucking 5,3. Ik controleer al mijn opgaven en vind een vraag die ik juist heb beantwoord. Ik leg het de docent voor. Hij antwoordt: “Jouw antwoord klopt, maar het causaal verband tussen het antwoord en het antwoord dat ik wil is niet goed genoeg.” Op dat moment ben ik woedend, ontroostbaar, radeloos en teleurgesteld. De wereld moet mij even met rust laten.

Dit gevoel moet Koen Verweij ook hebben gehad, maar dan maal tien. Op een zuurdere manier kan je geen gouden medaille verliezen. Mensen willen je dan troosten en proberen te zeggen dat je ook blij moet zijn met zilver. Zilver kan je echter niet blij mee zijn. Zeker niet als je er zo dicht bij was. Zilver is een 5,3. Je hebt het goed gedaan, maar net niet voldoende. Zilver is na vijf keer zakken, opnieuw falen voor je rijbewijs. Zilver is horen dat het meisje waar je verliefd op bent met je beste vriend een relatie is begonnen. Zilver is klote. Zeker op 3 fucking duizendsten. Dan nog liever brons.

Radio column: Met dank aan onze zware delegatie

De koningin liet Kramer een goude tango dansen

De eerste dag na de openingsceremonie is meteen een belangrijke voor de Nederlanders. Ons koningshuis en de minister president stonden op de tribune om een drietal Nederlanders aan te moedigen. Sven Kramer, Jan Blokhuijsen en Jorrit Bergsma kwamen in actie op de 5000 meter schaatsen voor mannen. Voorafgaand stond vast dat Kramer goud zou gaan pakken op deze afstand. Een inmense druk op de schouders van een groot kampioen. Vorige Spelen lukte het hem ook op deze afstand. Na jaren geheersd te hebben, moet hij het nu aan kunnen om die gouden medaille opnieuw binnen te slepen. Hoewel zijn vriendin en zomerolympiaan Naomi van As op de tribune zat. Leek de inspiratie van Kramer bij een hele andere vrouw vandaan te komen. De vrouw van onze koning. De koningin Maxima straalde in op de Fries. Ze liet hem weten hoe hij op Argentijnse wijze de twaalf en een halve ronde in zijn voordeel kon beslissen: een tango.

De tango staat als dans bekend met een leider en een volger. In principe is het geen ingewikkelde dans. Wanneer de uitvoerder het onder de knie heeft gaat het vooral om concentratie en verovering. Met de concentratie zat het goed bij Kramer. De hele nacht was hij bezig geweest met zijn race. Zijn passen zijn zijn rondes. Die rondes moeten zo lang mogelijk worden afgelegd in 29,2. Wanneer de leider van deze dans dit doet, laat hij de rest vanzelf achter. Kan hij zijn danspartner de 5000 meter en alle uitdagers veroveren. Hoewel zijn eerste rondes nog niet de verovering laten voltooien, gebeurt dit met de latere rondes wel. Beetje bij beetje wordt er een verschil opgebouwd en tegenstanders bijten zich hier op stuk. Kramer is de heerser op het bal. Het bal van het lange afstandsschaatsen. Door deze volleerde tango in rondjes krijgt hij de gouden plak. Met overmacht heeft de verovering plaatsgevonden.

De koningin met haar Argentijnse roots liet al onze Nederlanders een tango dansen. En hoewel het eremetaal al veroverd was door Sven Kramer, waren er nog meer mooie veroveringen te behalen. Jan Blokhuijsen gaf alles en liet zijn Belgische concurrent kansloos. Hoewel het hoogste podium niet te bereiken was voor hem, kon hij tevreden zijn met een treetje lager. Jorrit Bergsma streed voor het hoogste, niets anders dan het beste telde. Echter moet je je soms ook tevreden stellen met iets lager. Hoewel de trede de laagste trede van het podium was, blijft het een trde van het podium. De drie Nederlanders dansten door onze Maxima een Argentijnse tango en veroverden haar hart. Niet alleen haar hart, maar dat van miljoenen Nederlanders. De eerste dag in Sotsji was een geslaagde. En de eerste passen op de dansvloer voor medailles zijn gezet. De volgende die aan de beurt is, is de koningin van het schaatsbal. Ireen Wüst mag proberen het volgende eremetaal binnen te halen op de 3000 meter.

Het is de beurt aan het NOC*NSF om een statement te maken voor homorechten

Nederland is politiek dood. Belangen worden niet langer behartig, maar traditie en sport zijn van belang. Bijzaken die voor verbinding zorgen in de samenleving worden door de Nederlandse politiek als hoofdzaken gezien. Dit is de enige conclusie die je als fatsoenlijk denkend mens kan trekken naar aanleiding van de uitzending van de VARA Leve Sotsji. Minister Jet Bussemaker heeft in het programma mijn vertrouwen in dit kabinet tot een minimum laten dalen. De manier hoe zij een discussie uit de weg gaat is even bewonderenswaardig als schokkend. Ze verdedigt een verwerpelijk besluit met het grootste gemak door alles te ontkennen. De reden dat wij een grote delegatie naar Sotsji toesturen, is natuurlijk vanwege het economisch belang. Nu verschillende homo-organisaties moeite hebben met deze delegatie, is opeens de steun voor de sporters belangrijk. Dat de premier, de koning, de koningin en de minister van sport onze sporters toejuichen, is belangrijker dan dat er in Rusland mensen worden afgetuigd vanwege hun seksuele geaardheid. Het is een schande om dit zo te verkopen. Zeker toen Olympisch Kampioen Johan Kenkhuis aangaf dat het een leuke bijkomstigheid is als er hoge mensen uit Nederland zijn, maar dat het niet heel belangrijk is. Opeens was volgens Jet Bussemaker het niet meer voor elke individuele sporter, maar werd de aanwezigheid vooral gewaardeerd door het NOC*NSF.

Voor een statement denk ik dat het NOC*NSF het ook wel zou waarderen als er een minder zware delegatie naar Sotsji vertrekt. Als we toch uit economische belangen naar Rusland gaan, had ik ook nog wel een ideetje gehad. Laat onze minister van financiën gaan, samen met zijn voorganger Jan Kees de Jager. Dan heb je twee mannen die de belangen kunnen verdedigen waarvan een al openlijk homoseksueel is. Helaas zal het niet zo ver komen. Waar we vroeger als land voorvechters waren voor een vrije wereld zijn we door de economische crisis onze eigen idealen aan het verloochenen. Wij gaan liever met een grote delegatie naar een land toe waar geld valt te halen, waarmee we op de koop toenemen dat we duizenden Nederlanders beledigen. Ons moraal is te koop en ik begrijp het ook nog, maar niet dat het zo verdedigd wordt. Wees eerlijk tegen ons. Zeg als Jet Bussemaker dat het sturen van een grote delegatie andere belangen dient. Maar verzin geen slechte smoezen. Een sporter begrijpt een statement van een land. Het is niet voor niks dat Barack Obama wel de Spelen aan zich voorbij laat gaan. Eigenlijk moeten wij als volk nu de politiek een keer laten vallen, zoals zij een  groot aantal van onze landgenoten laten vallen. Wellicht onbewust heeft Jet Bussemaker hier ruimte voor gemaakt.

Het NOC*NSF zou het namelijk op prijs stellen dat er een zware delegatie komt. Maar wat nou als deze organisatie bij monde van voorzitter André Bolhuis laat weten het te begrijpen dat Nederland in verband met de homorechten in Rusland een wat minder zware delegatie stuurt. Zo hou je de sporters uit de wind. Die hoeven geen statement te maken en kunnen zich volledig focussen op hun prestatie. Je geeft de politiek alle kans om de delegatie aan te passen of op hun bek te gaan tegenover het volk. Wellicht dat de premier dan thuis kan blijven en zich op het land kan richten dat uit een recessie opkruipt. Dat de leden van het koningshuis hun plek afstaan aan openlijk homoseksuele als statement. Wij als Nederlanders weer als voorvechters voor gelijke rechten voor iedereen. Als hetero, als homo, als lesbo, als transgender allemaal gelijk. Het  NOC*NSF kan dit doen. Zorgen dat ons land een statement maakt. André Bolhuis kan dit doen. Gebeurt dit? Of zal dit een utopie te zijn?

Mark Tuitert zoek het jaar 1994 op en wordt voor eeuwig mijn held!

Bron afbeelding: RTV Oost

Het is bijna vier jaar geleden toen ik op mijn verjaardag in spanning voor de TV zat. De Olympische Spelen waren in volle gang. De koningsafstand van het schaatsen stond op het programma. Niet te snel voorbij, maar ook niet meer dan twee minuten per rit. Shani Davis was op dat moment de topfavoriet. Mark Tuitert start zijn race. Hij opent met 23.5. Vervolgens rijdt hij een oplopend schema met rondjes 25.8, 27.1 en 29.0 en komt uit op een tijd van 1.45,57. Ik kijk mijn vader aan en zeg: “Dit is wel een erg goede tijd, hij kan hem wel eens hebben.” Er volgen nog een aantal slopende minuten, maar het verhaal mag bekend zijn: Mark Tuitert werd in Vancouver Olympisch kampioen.

Vanochtend lees ik wat in de krant en zie de naam van Mark Tuitert staan. Ik lees dat hij niet zeker is van zijn plek in Sotsji voor de Olympische Spelen van 2014. Opnieuw kijk ik mijn vader aan en spreek mijn irritatie hierover uit. Een groot kampioen als Mark Tuitert moet meer krediet krijgen, een man die op het juiste moment heeft gepiekt. Hij moet mogelijk wijken voor Koen Verweij, een schaatser die het team op de ploegenachtervolging compleet moet maken. Het maakt mij zelfs een beetje boos. Dat moet toch ook met een ander kunnen, waarom moet Tuitert hiervoor wijken? Ik blijft met mijn frustratie zitten met de wetenschap dat de 1500 meter vanavond wordt verreden.